اینجا چه خبره؟

چرا هم‌مسیر؟

توی سال کنکور، سخت‌ترین بخش ماجرا لزوماً درس‌خوندن نیست. سخت‌ترین بخشش اینه که نمی‌دونی کاری که داری انجام می‌دی درسته یا نه.

هزار تا حرف می‌شنوی؛ از دوستات، از معلما، از اینستاگرام، از یه ویدیوی انگیزشی که نصفه‌شب دیدی. هرکدوم یه چیز می‌گن و تو نمی‌دونی که کدوم درسته، و بدتر: کدوم برای تو درسته.

همیشه دلم می‌خواست یه نفر باشه که بتونه خودشو بذاره جای من و منو از تموم تردیدها و سوالاتم نجات بده. درکم کنه و راه حل همه‌ی سوالا رو داشته باشه. کسی که ازش بپرسم: تو اگه جای من بودی چکار می‌کردی؟

هم‌مسیر برای همینه.

اینجا یکی رو انتخاب می‌کنی که یکی‌دو سال پیش دقیقاً همین‌جا ایستاده بود؛ با همون تردیدها، همون شب‌های بد و همون سردرگمی‌ها. کسی که از دل یه جنگ بیرون اومده و حالا جنگیدن رو بهتر از هرکسی می‌تونه یادت بده.

و مهم‌تر از همه: تصمیم آخر همیشه با خودته. هم‌مسیرت مسیرش رو نشونت می‌ده، ولی این تویی که راه خودتو انتخاب می‌کنی و می‌ری. ما فقط کاری می‌کنیم که تنها این مسیر رو طی نکنی.

چون کنکور دو نفری آسون‌تره.