پزشکی تهران میخونم؛ یه بار مجبور شدم از کسی که قرار بود کمکم کنه، جدا شم.
مشاورم از نظر برنامهریزی دقیق بود — ساعتها چیده شده، همهچیز سر جاش. ولی تو اصلیترین کارش شکست خورده بود: به جای اینکه بهم ابزاری برای کنترل استرس بده، با فشارهای بیدلیل، جلسههای مشاوره رو تبدیل کرده بود به میدون چالش روحی. یه جایی فهمیدم داره با «برنامه»، به جای حل مشکل، مشکل درست میکنه. تو همون ماههای حساس، وقتی دیدم جلساتمون به جای آرامش اضطراب میاره، با قاطعیت تمومش کردم و رفتم دنبال کسی که علاوه بر برنامه، بلد باشه حال آدم رو هم بفهمه.
مشاور خوب کسی نیست که فقط بگه چی کار کن — کسیه که بلد باشه تو شرایط بحرانی آرومت نگه داره. اگه حس کردی کسی تو این مسیر به جای کم کردن بار، داره سنگ رو دوشت میذاره، شک نکن و مسیرت رو عوض کن. پیروزی تو کنکور، بیشتر از یه برنامهی منظم، به یه ذهن آروم بستگی داره.