رضا سعیدی‌پور

صدای هم‌مسیر

مسیری که رفته

فرجه‌ی امتحانات نهایی، چندتا از امتحان‌هام عقب افتاد و تمام برنامه‌ریزی‌هام رو به‌هم ریخت — دقیقاً همون چیزی که براش هیچ جایی توی برنامه‌م باز نکرده بودم. با این حال، سال دوازدهم برام دوره‌ای بود که حس کردم به بالاترین نقطه‌ی خودم رسیدم؛ بیشترین کنترل رو روی خودم، درس‌هام و اراده‌م داشتم. استمرار و پشتکارم بیشتر از هرچیز نتیجه‌ی برنامه‌ریزی و تمرکز مداوم روی آزمون‌ها بود — چیزی که شاید اثرش همون روز دیده نمی‌شد، ولی در بلندمدت خودش رو نشون داد.

چیزی که یاد گرفته

این دوره یکی از حساس‌ترین و طلایی‌ترین دوره‌های زندگیته؛ حیفه ارزون از دستش بدی، چون بعضی انتخاب‌ها وقتی تموم شد، بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی حسرتشون می‌مونه.