ملاحت زارع

صدای هم‌مسیر

مسیری که رفته

از تابستون دوازدهم شروع به مطالعه‌ی جدی برای کنکور کردم. اما سال ما، کرونا بود و همه چیز مجازی. سخت‌ترین قسمتش این بود که فقط خودت بودی و خودت، نه همکلاسی‌ای رو می‌دیدی، نه معلمی، نه مدرسه‌ای. بیست‌وچهار ساعت تو بودی و چهار دیواری اتاقت و اون درس و کتابا. حفظ کردن نظم و استمرار و انرژی روانی یکی از چالشی‌ترین کارای اون سال بود. اونجا بود که فهمیدم همه چیز فقط درس خوندن نیست و دنیای کنکور خیلی گسترده‌تر از این حرفاست.

چیزی که یاد گرفته

هیچ‌وقت، مخصوصاً چند ماه اول مسیر، خودت رو با بقیه رقبات که شاید الان توی یه چیزی از تو بهترن، مقایسه نکن. مسیر کنکور پر از پیچ‌وخمه و اصلاً معلوم نمی‌کنه آدمی که الان دو پله از تو بالاتره، سه ماه دیگه یا شش ماه دیگه هم هنوز دو پله بالاتر باشه. مقایسه‌گری‌های بی‌انصافانه تمام انرژی مغزت رو می‌خوره.